nieuws

Facultatieve
Sponsors

Nieuwe column Mariska Overman-Bruntink: Wat niemand ziet

Wat niemand ziet

20 september 2018


Vier dode kinderen. Mijn hart slaat over. Ik krijg kippenvel. Middenin een zware fase van afronding van mijn manuscript, mijn hoofd loopt over, zie ik via een Facebookbericht het nieuws. Vier dode kinderen, en een zwaargewond kind, en een zwaargewonde begeleidster. Het is nog niet duidelijk hoe het heeft kunnen gebeuren, maar feit is dat ze tussen de spoorbomen geraakt zijn door een passerende trein.

Ik denk aan de mensen die het zagen gebeuren. Ik denk aan de ouders die het afschuwelijke bericht ontvingen, ik denk aan alle mensen die betrokken zijn bij het spoor.
En ik denk aan de overledenenverzorgers die de taak wacht om, hopelijk, iets te kunnen doen met de resten waardoor de ouders afscheid kunnen nemen van hun kind. En weer denk ik zoals wel vaker aan die zware onzichtbare taak die op hun schouders rust.
In de social media regent het steunbetuigingen voor naasten en betrokken professionals, voor de machinist, voor de omstanders. Maar niemand noemt de overledenenverzorger. En daar word ik een beetje extra verdrietig van.
In de jaren dat ik bij een uitvaartondernemer werkte, en ook daarna, bij de research voor mijn boeken, heb ik gezien en gehoord hoe enorm belangrijk hun werk is. Werk dat plaats vindt op plekken waar de meeste mensen niet willen zijn: in uitvaartcentra en in mortuaria.
Ik weet uit eigen ervaring hoe belangrijk een goed afscheid is, zowel door het niet hebben kunnen nemen van afscheid (bij mijn broertje), als door het wél kunnen nemen van afscheid (bij mijn moeder, die dankzij een punctie zichtbaar opgebaard kon worden).
Een goede overledenenverzorger maakt verschil, essentieel verschil. En op deze zwarte dag dat vier jonge mensen de dood vonden, gaat mijn hart uit naar hen, diegenen die dat verschil kunnen maken. Omdat niemand zich afvraagt hoe het voor hen moet zijn. Omdat niemand behalve de naasten ooit hun werk ziet. Omdat niemand ze noemt in de rijtjes betrokkenen. Op deze plek, omdat ik ook niet meer kan doen dan dat, een diepe buiging.

Reageer op dit artikel

Reacties:


23 september 2018 om 21:37

Ingrid

Ik oefen dit beroep ook uit, maar hengel niet naar complimentjes of medeleven. Ja, we doen mooi werk maar wel op de achtergrond en laat dat vooral zo blijven. We hoeven niet te ‘shinen’ op het verdriet van een ander. Nabestaanden waarderen ons (hopelijk) in stilte.


21 september 2018 om 22:45

Joke

Zo vaak als ik deze - en andere - heftige berichten lees, gaan mijn gedachten naar mijn collega's. Zij hebben te maken met de politie die er bij was, de ondernemer die de overledenen brengen- de schouwarts die al geweest is en nog een keer langs komt, de familie die de confrontatie moet doen en de mensen die willens en wetens meer willen weten of zien. De administratie om alle gegevens bij de juiste persoon te houden, de personen er zo best mogelijk laten uitzien, zover het mogelijk is en dan is je dienst klaar....echt niet. Dan begint het voor je ogen, de beelden komen als dia's langs. Als het s nachts is, niet kunnen slapen, overdag staat je wereld gewoon even op spaarstand. Diep respect voor iedereen, maar vooral voor mijn collega's die ALLE mensen voorbij zien komen in een paar uur.
Dank je voor het attenderen erop Mariska


21 september 2018 om 20:56

Tanja Spithoven

Heel veel respect voor deze mensen die dit werk doen. Veel mensen staan hier niet zo bij stil. Ik denk dat je er past echt over na gaat denken als een naaste overlijdt. Iemand die door ziekte of plotselinge dood of ongeluk, toch zo opgebaard kan worden dat geliefden afscheid kunnen nemen. Maar ook als ze eerlijk zeggen als iemand beter niet kan gaan "kijken". Een mooi maar moeilijk beroep lijkt me.


21 september 2018 om 20:31

Wilma Hak

Een heel mooi artikel waar u presies een goede snaar weet te raken.
Zelf heb ik heel veel respect en bewondering voor de mensen die dit beroep hebben, al een paar keer meegemaakt en geef die mensen dan ook grote complimenten en mijn grote dank


21 september 2018 om 17:20

Leneke

Wat goed dat je ons hier op wijst. Aan de overledenenverzorgers had ik inderdaad niet gedacht. Heel belangrijk zijn deze mensen die hun zware werk met liefde doen.


21 september 2018 om 12:18

Ljbrunst1.

Prachtig stuk,maar we weten er zo weinig van en zijn zelfs bang om aan te denken. Misschien moet hier toch meer aandacht aan besteed worden. Al is het alleen ons eraan te herinneren dat het geen ver van mijn bed show is. Hou ons die spiegel voor ,aubergine .


20 september 2018 om 23:15

Elly

Wat een mooi stukje over het mooie beroep dat ik uitoefen en velen met mij. Dank hiervoor!!


Zie alle 7 reacties
Uw reactie op dit artikel