nieuws

Facultatieve
Sponsors

Nieuwe column Mariska Overman-Bruntink: In het land der rouwenden is niemand koning

25 februari 2016


“Ik dacht altijd dat een ouder verliezen het ergste is dat je kan overkomen. Maar dat is niet zo. Een kind verliezen, dat is het allerergste dat je kan gebeuren”. Het zijn niet mijn woorden. Ik las het recent in een interview. Het zijn wel woorden die ik vaker las en hoorde. Een kind verliezen. Dat is echt het allerergste. Schijnt.

Weet je wat ik pas erg vind? Dat je iemand verliest; een vader, een partner, een broer. En dat je dan hoort dat het eigenlijk niet het allerergste is. Dat het altijd erger kan. Want je had je kind kunnen verliezen. En dat is het allerergste. Of dat je wel een kind verliest. Maar dat het erger kan, want ze was nog jong, je was er nog niet zo lang aan gehecht. Of ze was gelukkig al veertien, een baby, dát is pas erg.

Mensen hebben kennelijk behoefte aan een rangorde in leed. Ik vind dat wonderlijk. Hoe kan ik mijn verlies nu gaan afwegen tegen het verlies van een ander? Hoe kan ik met droge ogen beweren dat een kind verliezen het ergste is, tegen iemand die na 43 jaar huwelijk een partner verloor? En wat is een kind dan? Is dat tot achttien jaar? Dus iemand van negentien is al weer iets minder erg? En is een kind van zeven verliezen dan erger dan een tienjarige? En hoe zit het met levenloos geboren baby’s? Zijn dat al kinderen of niet? Ik heb zelfs eens te horen gekregen dat het ongeluk van mijn broertje minder erg was dan de zelfmoord van een vriend van diegene die het me zei. Want, en dit zijn wederom niet mijn woorden: “een ongeluk is pech, maar met zelfmoord blijf je met vragen zitten, dat is nog veel erger”. Tsja. Wat een mazzel voor ons. En voor mijn broertje.

Leed mag en kan niet in getallen uitgedrukt worden, en al zeker niet in meer of minder. Elk verlies is erg voor degenen die achter blijven, en ieder verliest een eigen mens. Mijn overleden broertje was ook een zoon. En een vriend. En een neef. Mijn overleden moeder was ook een partner. En een tante, een vriendin, een zus. In plaats van die posities in volgorde van belangrijkheid te zetten, kunnen we ze beter optellen bij elkaar. Dan kom je misschien ook iets meer in de buurt van de grootsheid en alomvattendheid van zo’n verlies. Want hoe je het ook bekijkt, in het land der rouwenden is niemand koning.

Reageer op dit artikel

Reacties:


7 maart 2016 om 10:31

Alexandra Maas

@Cindy: Wat kan ik voor je doen? Meedenken, helpen organiseren, luisteren, noem het maar?


26 februari 2016 om 14:44

mariska

Jee Cindy, wat vreselijk, heel veel sterkte!


26 februari 2016 om 14:19

carla vd zwan

Zo waar : ieder verlies kent zijn eigen rouw , en bij weer een verlies komt je eerdere verdriet dubbel zo hard terug . Het rouwen zal nooit klaar zijn .


26 februari 2016 om 8:29

Cindy

Precies 15 maanden na het plotseling overlijden van mijn man en de vader van onze 3 kinderen, is afgelopen maandag mijn broer omgekomen door een stom ongeluk tijdens zijn werk. Dit verlies verscheurt me. Ik kan het niet in mijn hart krijgen. Het doet zo'n pijn. De twee belangrijkste mannen in mijn leven zijn er plotseling niet meer. En ik zit hier met 3 kinderen met grote problemen.


25 februari 2016 om 11:55

Barbara Stam-vanderKooij

Ieder mens is uniek en verwerkt verlies op z'n eigen manier. Hier is inderdaad geen rangorde in.


Uw reactie op dit artikel

Om bezoekers zo snel mogelijk naar de juiste plek te helpen hebben we een eenmalige vraag:

Heeft u op dit moment een uitvaartondernemer nodig?

Bel nu 088 - 605 1219

Dag en nacht bereikbaar

JA NEE