nieuws

Facultatieve
Sponsors

Nieuwe column Mariska Overman-Bruntink: Het gekke van rouw

8 november 2017


Weet je wat een van de gekke dingen van rouw is? Dat je denkt dat je mensen lastigvalt, als je er weer over begint. Op 13 november is het zesentwintig jaar geleden dat mijn broertje overleed aan de gevolgen van een verkeersongeval. Zesentwintig jaren, dat is een hele generatie. En al die tijd heb ik vooral gezwegen. Pas sinds ik columns schrijf, is het verlies van mijn broertje een vaker uitgesproken onderwerp geworden.

Voor mij is die zesentwintig jaar niets. Voor anderen voelt het misschien als een eeuwigheid. En dan ga ik een en ander invullen voor die anderen. Bijvoorbeeld dat ze denken: man, zesentwintig jaar, get over it. Of: Oké, heel sneu van je broer, maar dat verhaal kennen we nu wel. Terwijl ik alleen maar denk: jullie hebben geen idee. Jullie weten nog niets. Jullie weten niets van al de keren dat hij door mijn hoofd gaat. Van allerlei triviale en bijzondere situaties waarin ik denk: was hij er nog maar. Van de momenten dat ik een vrachtwagen zie rijden van het bedrijf dat verantwoordelijk is voor het ongeval (ik zeg niet schuldig, maar verantwoordelijk…) en ik me instant misselijk voel. Of als ik andere vrachtwagens zie, en mijn blik op die enorme wielen valt, en dat ik me dan afvraag wat dat gewicht met een lijf doet. En dat ik dan voor mijn geestesoog mijn broertje weer zie liggen op de IC, mezelf afvragend hoe dat er onder de dekens allemaal uitziet. Naar? Ja. Maar al zesentwintig jaren in mijn hoofd.

Net als duizend andere gedachten. Over het gemis van die extra persoon op verjaardagen. Het gemis van een oom voor mijn kinderen. Het gemis van tante zijn. Het gemis van neefjes en nichtjes voor mijn kinderen. Het gemis van… van alles.

Wat rouw vervolgens dan ook doet, als een venijnig staartje aan het geheel: je laten denken dat je niet normaal bent. Want wie is er na zesentwintig jaren nog mee bezig? Is dat normaal? Of heb ik last van complexe rouw (alsof er ongecompliceerde rouw bestaat…)?
En tijdens het schrijven van deze column heb ik minstens 10 keer gedacht: Mariska, hier zit toch niemand op te wachten? Schrijf toch iets leuks. Iets scherps. Iets zinnigs. Maar sorry mensen. Ik kan het niet. Niet zo in de buurt van 13 november.
Want zesentwintig jaren is misschien lang, maar ook heel kort tegelijkertijd.

Reageer op dit artikel

Reacties:


11 november 2017 om 9:33

Joke Bosscher

Een broer of zus moeten missen dat geeft intens verdriet. Je zielsverwant, allen uit hetzelfde nest, diegene die van begin af aan alles van je weet en waar je alles mee deelde. Vanzelfsprekend hoorden we bij elkaar...veel samen...4 zusjes...heel jammer en verdrietig... het viertal is niet meer compleet. Ik ben mijn jongste zus Ria heel plotseling verloren op 7 februari 2017. Het veel te jonge leven is haar door de vingers geglipt omdat ze blijkbaar onderschat heeft door dat ze dacht "griep" te hebben.Vol zijn mijn gedachten van haar, vol herinnering, vol pijn. Ik zal haar nooit vergeten want haar leven is niet tevergeefs geweest. Ik moet weer verder, langs de weg van nooit terug. We wandelen samen en apart op de weg van nooit terug de lichtende ruimte in, om onszelf te zijn en de oneindigheid van één -zijn van ons open hart. (de laatste zinnen zijn uit de herdenkingsbijeenkomst gehouden in het ziekenhuis waar mijn zus is overleden)


10 november 2017 om 21:34

Mieke

9 jaar was ik toen mijn vader plotseling overleed door een verkeersongeluk. En regelmatig denk ik hier aan terug. Vraag ik mij af of mijn leven anders was verlopen als hij er nog was geweest. Hij is nog nooit uit mijn gedachte geweest en de pijn blijft voelbaar. Nee, er staat geen tijd voor rouwen last staan om niet meer te denken aan onze dierbaren. Blijf aan je broertje denken en over hem praten
Je doet er niemand kwaad mee. Verlies is ook een gevoel en dat mag er zijn. Wens je veel sterkte
Dikke knuffel xxx


10 november 2017 om 0:55

Shirley Pellikaan

Het maakt niet uit hoe je een dierbare verloren bent . Ze zullen er altijd zijn , een stukje van je zelf ben je verloren , maar niet helemaal kwijt geraakt. Het blijft altijd een stukje van jou. 2 kinderen verloor ik bij de geboorte nu 24 en 20 jaar geleden. Ikheb niet de kans gehad ze echt te leren kennen en geen herinneringen van dingen die we samen deden behalve de paar minuten na hun geboorte maar toch denk ik vaak aan ze . Waren ze er nog maar.


9 november 2017 om 20:31

Joke

Ook mijn broer Rijk is in december 2008 verongelukt . Hij zit al die jaren elke dag in mn hoofd onuitwisbaar.


9 november 2017 om 16:50

Sjaak den Hollander

Mariska, bedankt voor het delen van deze gedachten. Niet leuk, maar wel heel zinnig. Het geeft wat inzicht in hetgeen wij niet kunnen zien, en opent onze harten voor het hart van de ander. Bedankt!


9 november 2017 om 8:10

Stefan Huijsman

Ook ik ben mijn broer verloren door een verkeersongeval met een vrachtwagen. Het erover praten is zeer belangrijk hiervoor ben ik een project gestart www.sielconnects.nl Met SIEL wil ik mensen verbinden die een dierbare zijn verloren. Ik ben bezig om hier nu een stichting van te maken en hoop dat dit op 1 januari 2018 een feit is. Ik snap dat je dit niet zal posten maar wil het je wel heel graag laten weten dat dit er ook is.....


9 november 2017 om 7:01

Minke Weggemans

Ja dat is het gekke van rouw... mensen die ooit een broer of zus hebben lijken met het verstrijken van de jaren het verlies steeds meer te ervaren. Er staan veel voorbeelden van in mijn boek “ als je een broer of zus verliest”. Op internet wordt dit verlies ook wel the loss of a lifetime genoemd...


8 november 2017 om 20:32

Diana

Het is echt niet gek hoor Mariska.zelfs ik denk er altijd aan als ik langs de plek van het ongeluk rij.het heeft 26 jaar geleden toch veel impact gehad op ons toen zorgeloos leventje.


8 november 2017 om 14:01

Marijn van Os

Inderdaad kun je zomaar het gevoel hebben dat je er niet (meer) over mag beginnen.....ik doe dat zelf ook zeer zelden omdat velen “het” niet aankunnen of niet begrijpen. Het is inmiddels 40 jaar geleden dat mijn lieve dochter is overleden, en alweer 37 jaar geleden dat mijn lieve zoontje is verdronken. De pijn van het missen gaat nooit weg. Wat wél helpt is als je er af en toe wél over mag praten met mensen die weten hoe het voelt om te verliezen. Nee....ik bén niet zielig.....ik heb iets meegemaakt wat veel meer mensen meemaken...alleen mogen we er eigenlijk niet over spreken....want “men” vindt fat best wel “lastig”
Toch hou ik nog steeds van mijn dochter en van mijn zoon....ze zijn altijd bij me...elke dag weer.....zelfs na al die jaren....elke dag weer....en dat voelt best fijn! Blijf vooral erover schrijven beste Mariska ......


8 november 2017 om 14:00

Henriette

Het gekke van rouw is dat je onwillekeurig denkt 'ik ben gek' maar niets is minder waar. Rouw heeft geen termijn, rouw is levenslang en met een beetje geluk kun je ermee leven. Ik kan mij zo goed indenken dat je bij het zien van de vrachtwagens getriggerd wordt. En er mogen toch ook columms zijn die even wat minder 'gezellig' zijn? Het leven is toch niet alleen maar ups, we kennen ook downs en wanneer we daar met zijn allen meer over praten zou het gevoel van 'gek' zijn al veel minder worden...


Zie alle 10 reacties
Uw reactie op dit artikel

Om bezoekers zo snel mogelijk naar de juiste plek te helpen hebben we een eenmalige vraag:

Heeft u op dit moment een uitvaartondernemer nodig?

Bel nu 088 - 605 1219

Dag en nacht bereikbaar

JA NEE