Mari Jonker

Mari Jonker is eigenaar van het bedrijf Sterrenkindje. Zij ontwerpt en vervaardigt Afscheidswiegjes en Sterrendekentjes voor overleden baby's rond/na een voldragen zwangerschap en overleden prematuren. Met een integere uitstraling, door tedere stoffen omarmd die een geborgenheid symboliseren, wil Sterrenkindje bijdragen aan een ‘Mensje-Waardig afscheid’. Sterrenkindje is voor haar visie en producten beloond met de Yarden Stimulans Prijs 2007.

---

Klein pareltje

De Uitvaart Vakbeurs ligt al weer achter ons. Terwijl de organisatie terug kan kijken op een geslaagd evenement, maken standhouders de stand van zaken op. “Wat heeft het gekost qua tijd, inspanning, uitgaven en wat gaat het nu werkelijk opleveren” zijn gedachten die bij menig deelnemer aan de vakbeurs, ongeacht de hoeveelheid vierkante meters, deze dagen de revue passeren. Bij het rubriceren van de visitekaartjes is nu bij velen het “Oh-ja tijdperk” aangebroken. “Oh-ja, die heb ik ook nog gesproken..., Oh-ja, die zou mij nog bellen over zus en zo… en Oh-ja, die persoon zou nog wel eens een belangrijk contact kunnen zijn, laat ik dit kaartje maar bewaren…”.

Lees verder

Kies jij of kies ik...

Het is aardedonker buiten als we aan tafel gaan. Onverwachts eten mijn man en ik vanavond samen. Onze zoon heeft het deksel van de pannen gelicht en terstond besloten buiten de deur te gaan eten. Zijn specialisme autisme noopt hem wel vaker tot zulke impulsieve beslissingen. Steevast eet hij dan bij een vriend van ons, enkele huizen verderop. Op de tafel, zo’n grote ovale die vanaf het moment van aflevering al te groot bleek omdat we onder het eten van alles aan elkaar moeten doorgeven, ligt een magazine met uitvaartideeën. “Wat is jouw uitvaartstijl” lees ik op de cover, “Doe de test” en “Zo wordt het de uitvaart die jij wilt”. Dit is mijn kans denk ik nog en ik begin het gesprek.

Lees verder

Woorden van steen…

‘Belangrijke beslissingen moet je op een begraafplaats nemen…’. Deze woorden las ik laatst. In eerste instantie dacht ik: “Onzin, belangrijke beslissingen neem je op een moment, niet op een locatie”. Toch lieten de woorden me niet meer los. Ik had de laatste tijd belangrijke beslissingen voor me uit geschoven. Gemakzucht? Tijdsdruk? Vanmorgen vroeg wist ik, vandaag neem ik mijn besluit! Met de kerststress voor de deur, op de loer liggend om bezit te nemen van mijn gemoedsrust, ga ik in alle vroegte op pad. Eerst naar de supermarkt dan naar de begraafplaats.

Lees verder

Storm en stilte

Wat in het weekend nog de hoop had van een droevig gerucht, is nu een dramatisch onomstotelijk feit geworden. De krant geeft woorden en beelden aan het bericht. Op de terugweg van een skivakantie raakten vijf jonge mensen uit onze dorpsgemeenten betrokken bij een ernstig ongeval in Duitsland. Ze werden aangereden door een dronken drugsgebruikende automobilist die vervolgens op de vlucht sloeg. Twee slachtoffers hebben het ongeval niet overleefd. Ons dorp is verslagen. Iedereen kende hen en hun familie, in meer of mindere mate. Terwijl het gonst van de meningen en gedachten over de beschonken bestuurder, rouwt het dorp in stilte. Stilte… want welke woorden zijn er voor het onzegbare…

Lees verder

Een handjevol...

Het zal je maar gebeuren… nog maar net heb je de blijde boodschap dat je zwanger bent de wereld in gestuurd of je moet je eigen woorden al weer inhalen. Dit overkwam de ouders die deze week hun verwachtingsvolle droom zagen omslaan in een confronterende werkelijkheid. Hun wereld veranderde in een oogwenk, van in verwachting zijn van iets naar schijnbaar niets. Maar wat is nou “niets”…

Lees verder

Een status kado

Binnenkort kan ik probleemloos overal de weg vinden in de binnenstad, fantastisch tennissen in mijn eigen huiskamer of na een virtuele skivakantie op de spelcomputer, thuis de allerlekkerste koffie zetten met een schuimkraag waar menig café jaloers op kan zijn. Tenminste, als ik de vele aanbiedingen moet geloven waarmee uitvaartverzekeraars mij proberen over te halen om vooral hun uitvaartverzekering af te sluiten. Alsof ik op zulke kado’s zou zitten wachten. Confronterend en schrijnend vind ik dit paaigedrag. Vooral omdat het mooiste kado niet wordt aangeboden…

Lees verder

De rijkdom van rouw

Kindersterfte. Overal komt het voor in de wereld. In Nederland tellen we de overleden baby’s per duizend geborenen nog op één hand. De cijfers elders in de wereld zijn schrikbarend en onvoorstelbaar hoog. Wat ik daarover in de afgelopen dagen op mijn netvlies kreeg heeft een diepe indruk op me gemaakt. Een beeld wat ik niet zomaar van me af kan schudden…

Lees verder

De stilte doorbreken ...

Ze zijn van de generatie die niet graag spreekt over de dood. ‘Je moet het noodlot niet verzoeken’. De confrontatie van de dood is voor hen al erg genoeg. Met hoge frequentie bezoeken ze het crematorium. Om vrienden weg te brengen. Dierbare leeftijdgenoten. In een spagaat tussen begrip en respect heb ik ook moeite met deze ‘doodse stilte’, want ik zou ze graag vragen: “Pap, mam, vertel me wat ik moet doen als jullie…”

Lees verder

Monumentje voor Madelief

Sommige mensen hebben hun leven lang nodig om te ontdekken wat de zin van het bestaan is. Anderen krijgen al veel eerder het antwoord op deze prangende vraag. Zo ook deze week. Een bijzonder moment. Mag ik je even voorstellen aan Madelief…

Lees verder

De aardappeleters

Het was maandag. Voor mij zomaar een maandag, voor anderen misschien wéér een maandag. Voor de boeren uit onze omgeving Oogstmaandag.

Lees verder